Een brouwer bij Harveys Brewery in Sussex, Engeland, neemt een temperatuurlezing in de Mash Tun. Cath Harries

De traditionele puree tun is een afgesloten cirkelvormige vat met een verschillende diameter met een diepte van ongeveer 2 m. Ze waren gebouwd van staal of koper en werden geïsoleerd aan de verticale zijden, die gekleed waren in hout. De vloer van de puree tun heeft een reeks verwijderbare platen die ongeveer 7 cm boven de platte schipvloer zitten. De platen hebben een reeks slots van ongeveer 50 cm lang en 1 mm breed, wat ongeveer 10% van het vloeroppervlak van het schip is. Op een vooraf bepaald tijdstip na het stampen wordt wort gewassen uit de puree tun door spoeding, een spoelproces waarbij hete brouwwater, op ongeveer 75 graden, over de puree wordt gespoten en het opgeloste wort wordt weggelopen vanaf de bodem van het schip. Zie spand. De enkele temperatuurinfusie-puree is heel anders in textuur dan de modernere temperatuur-geprogrammeerde puree, waarbij de puree verschillende temperaturen bereikt voordat ze naar een Lauter Tun worden overgedragen. In een puree tun moet de puree luchtig en enigszins stijf (in plaats van soepel) blijven, wat lucht vasthoudt terwijl het zachtjes bovenop het wort eronder drijft. Dit is een evenwichtsoefening die enige vaardigheid van de kant van de brouwer vereist, want als de puree rechtstreeks op de platen komt rusten, zal deze waarschijnlijk worden verdicht, waardoor de wortstroom wordt gestopt.

In traditionele brouwerijen duurt het proces van stamp, wortafvoer en het legen van de puree tun ongeveer 6 uur; In moderne brouwerijen worden twee schepen gebruikt om wort te produceren, een puree -mengvat en een lauter -tun, waardoor deze keer wordt verlaagd tot ongeveer 3 uur. Omdat het minder vloeroppervlak en een minder schip vereist, blijven veel kleine brouwerijen in het VK en brouwsels in de Verenigde Staten de Mash Tun en de bijbehorende puree -techniek gebruiken.